Dit weekend had Edwin dienst en ja wat zal ik dan eens gaan doen??Ik voel me altijd erg eenzaam en alleen als Ed de weekenden aan het werk is.
Tuurlijk kan ik bij vrienden en kennisen langs gaan maar tegelijkertijd weet ik ook dat ik het alleen zijn moet doorstaan.De rust,de stilte het grijpt me iedere keer weer aan vluchten heeft geen zin maar moeilijk is het wel.
Er zijn nog veel dingen die er gedaan moeten worden.Thymo zijn kamer moet nodig schoongemaakt worden maar daar moet ik aan toe zijn.Op onze slaapkamer staat alles nog zoals het was het geeft me het gevoel dat Thymo bij me is met al zijn spulletjes die hem zo dierbaar waren en zijn.Tijdens Thymo zijn kuren was ik begonnen om al zijn kaarten in te plakken.Voor later als hij groot zou zijn
Helaas kan hij nooit meer terug kijken op al die prachtige ontroerende en lieve kaarten.
Hij begon altijd te stralen als de postbode weer langs was geweest,ook ons gaf het een fijn gevoel om al die kaartjes te lezen.Vandaag ben ik verder gegaan met inplakken met de nodige tranen.Het heeft me weer veel stof om over na te denken.
Niets in de wereld is zo hard om afscheid van je kind te moeten nemen...En dat kwam vanmiddag weer hard binnen.Uiteindelijk heb ik de kaarten geteld.
702 kaarten tijdens Thymo zijn ziekte,wat een boel.
386 kaarten na Thymo zijn overlijden.
65 kaarten afgelopen december op zijn sterfdatum.
Dat maakt samen 1145 kaarten in totaal!!
Dan blijven de prachtige tekeningen van klasgenootjes,het condoleance boek(en) krantenknipsels en nog veel meer over om in te plakken.Kortom voorlopig ben ik nog wel even bezig.Voor ons zelf maar ook voor Ferre als hij later groot is om te laten zien en om te vertellen wat voor een geweldige grote broer hij had.
Die zo hard vocht.....
Nu druk bezig om een plan te gaan maken om iets te gaan doen met al Thymo zijn speelgoed.
Ik denk eraan om te gaan te verkopen zodat we voor dat geld iets terug kunnen gaan kopen voor de zieken kinderen in het VU die nu zo hard aan het vechten zijn.
Hebben jullie idéén dan zijn ze van harte welkom.
Deze week had ik een druk schema.Hij werd geopend door een gesprek met de pscygologe in de VU.Dat is fijn maar voor mij toch altijd weer heel heftig om naar het Vu toe te gaan.
Alles kleeft met herrineringen aan me vast.Ik zie mezelf ook elke keer Thymo inschrijven bij de balie.
Met toen de angst,wanhoop en verdriet in mijn ogen.Nu precies twee jaar verder is Thymo er niet meer.Het gesprek haalt altijd een hoop emotie's naar boven maar ook de vraag'waar staan we nu'en hoe gaat het verder in deze ondekkingsreis in de donderke tunnel.
Dat Ed en ik veranderd zijn klopt.Veel is veranderd en dan moet je de koers gaan volgen waar je je goed bij voelt.Doen waar je misschien altijd van heb durfen dromen???We hebben nog een lange weg te gaan.
Als afsluiting zijn Edwin en ik gisteren naar Er komt een vrouw bij de dokter'
Tja ik hoor jullie denken WAt???het boek had ik gelezen tijdens Thymo zijn ziekte ik had hem in één stuk uitgelezen en kon hem daarna uitwringen van de tranen.
Toch wilden we hem zien.Het eerste stuk vond ik eigenlijk zo een rare gewaarwording het deed helemaal niets met me?Was het hekenning?
Pas toen Carmen te horen kreeg dat ze niet meer beter werd ging het mis.Tijdens de rit naar huis hebben we niets tegen elkaar gezegd.
De film heeft veel indruk op me gemaakt
Aangezien Ferre tegenwoordig verder weg op school zit besloot ik vanmorgen hem maar lopend naar school te brengen.Edwin moest vroeg beginnen en met de auto is geen optie!Ik moet zeggen het viel wel tegen want je moet op een goed tempo doorlopen precies op tijd op school toen moest ik weer snel doorlopen om op tijd op mijn werk te zijn.Tot twaalf uur gewerkt toen naar huis gelopen.Maar Ferre moest opgehaald worden en om eerlijk te zijn ik was bang om te rijden.Mijn moeder gebeld maar niet thuis toen mijn broer gebeld nam niet op.Niemand te berijken,Ik was mijn mobiel ook kwijt en mijn autosleutels... ineens kwam er een hoop ellende bij me uit.ik zocht het bakje van de opladers en van frustratie gooide ik hem door de kamer ik heb geschreeuw,gegild en toen een flink potje zitten janken.pfff wat is de wereld toch fucking oneerlijk
Maar ik moest Ferre nog ophalen brrr en ik kwam dus te laat
Een heerlijk gesprek op school gehad maar niet heus!!Waarom word mijn kind zo geplaagd en waarom zit het hem niet mee
Hem in de middag wandelend bij zijn grote vriend gebracht en heeft hij heerlijk geschaatst.
Ik weer WANDELEND naar huis(heb mijn conditie wel gehad) Nu ben ik op van ellende,frustratie,mijn lichaam doet pijn en ik ben doodop.
Mijn hoofd heeft niet stil gestaan en in deze week is de afgelopen twee jaar door mijn hoofd gegaan.
In de kerstvakantie van 2007 was Thymo ziek,voor ons erg vreemd want onze mannen waren nooit ziek!Maar dat Thymo zo ziek zou zijn...Je ergste nachtmerrie word werkelijkheid.En je gaat met je hele gezin het gevecht aan.Want gevochten hebben we.Zo bang als Thymo het ziekenhuis de eerste keer in ging zo dapper deed hij de opvolgende keren.Hij werd steeds sterker en wist zelf wat wel en wat niet moest.
Het jaar vliegt voorbij en dan krijgen we het slechte nieuws te horen dat ze niets meer kunnen doen voor onze vent...Waarom?Het is zo oneerlijk!
En dan neemt onze kerel afscheid van ons,verlost van de pijn en frustratie.
Hij laat een grote leegte achter!
Dan ben je ineens met zijn driéén en gaan de emotie's voordurend met je aan de haal.Geen één dag is hetzelfde we moeten het gevecht van ons verdriet aan.De eerste dagen en maanden ging het geen één dag zonder tranen.
En we zijn dan ook nog volop met Thymo bezig.Zijn monument en nog meer dingen die ik jullie al had verteld.We zijn naar Disneyland geweest.Naar Turkije en alles voor de eerst keer zonder Thymo.
Het was het jaar van de EERSTE keer Zonder.Maar we hebben het toch allemaal maar gedaan.
Kerst zal nooit meer zijn zoals het was...
Eerste Kerstdag hebben we op de bank doorgebracht met zijn driéén Gecourmet en de tweede dag naar de film geweest en een lekker chineesje gehaald.
En dan oud en nieuw dat was Thymo zijn ding!Ferre had mooi vuurwerk gekocht samen met Ed en hij was helemaal in zijn nopjes.
Om half vijf zijn we naar Thymo toe gegaan en heeft Ferre een prachtige Vuurpijl naar Zijn broer afgeschoten.Kaarsjes neergezet en aangestoken voor alle lieve sterretjes van lotgenoten(jullie weten wel wie ik bedoel)
2010 is begonnen en de kop is er af.Met gemengde gevoelens! Ineens is het niet meer afgelopen december maar al een jaar....En dat is zo een raar gevoel.
Lieve mensen dank jullie wel voor de steun,warmte en lieve woorden. Voor 2010 heel veel geluk maar vooral een gezond nieuw jaar!En geniet van de kleine dingen en elkaar.
Lieve Thymo love you!
Van de week vier en halve dag gewerkt voorheen draaiden ik mijn handen er niet voor om maar nu kost het me een hoop energie en ik heb er nog vier te gaan....
Ik was van de week erg opstandig en ook heel gauw geiriteerd.
Ferre heeft het dan ook vaak moeten bezuren iets wat ik heel erg vind.Hij heeft het niet verdiend!!IK ben een stuk dynamiet die op enig moment kan springen!!!
Heel veel kaarten gehad met lieve en mooie woorden,zelfs speciale kaarten.
Maar ook gewone kerstkaarten met de namen erop en klaar....Kunnen mensen niet een beetje nadenken
Fijne dagen, ik word al misselijk bij die gedachten....
Gisteren boodschappen gedaan en daar was ook een kerstmarkt bij.
Kerstmutsen,kerstliedjes ik werd er beroerd van het werd me even teveel.
Kerst is samen zijn...maar wij zijn niet meer samen!
En dan die sneeuw Thymo had hier zo van genoten.Ik zie hem drie jaar geleden hier nog in de tuin door de sneeuw rennen en nu??
Nu worden we bezig gehouden door het vreselijke gemis,het verdriet, de onmacht,de slapenloze nachten en het vroeg opzijn. Het kost zo ontzettend veel energie..
Dat is hoe we op dit moment ons voelen
12 maanden geleden op 12 december moesten wij afscheid nemen van onze grote kanjer Thymo. Hij had zo hard gevochten!!!En nu moeten wij verder zonder hem en dat is verdomd zwaar.
En dan ineens is het een jaar geleden maar tegelijkertijd voelt het als gisteren.En jaar waar je alles de eerste keer moet doormaken zonder Thymo.Niets voelt meer hetzelfde en het zal ook niet meer zo worden.
De hele week voelde ik me zwaar en liep met een bonkende hoofdpijn rond.De laatste week van vorig voor Thymo zijn overlijden gingen als een film aan me voorbij.Ik hoorden zelfs Thymo donderdagnacht praten,eigenlijk vond ik het zelfs eng.De hele nacht was een hel.Dan vrijdag eigenlijk de dag dat Thymo overleed.Je voelt je raar en vreemd en dan komt de datum.Hoe gaan we dat invullen?Gezellig ergens heen nee laat maar.
Ferre moest voetballen en dat hebben we door laten gaan.Tenslote is voetbal de leidraad van ons leven.Bij elke wedstrijd werd de dag 1 minuut stilte gehouden voor Thymo en zo ook bij Ferre zijn team. Ferre was erg fanatiek.Hij moest en zou scoren.Maar het liep erg stroef het werd hem te veel en ging het veld af.De coach kreeg hem weer aan het spelen en in de laatste tien seconden maakte Ferre doelpunt nummer tien. Thymo had ook rugnummer 10. Toeval??
En toen was hij opgelucht.
Toen naar Thymo toe,ed had een kerstboom gekocht en die hebben we bij thymo neergezet.
We hadden gevraagd of de mensen iets voor thymo in zijn boompje wilden hangen.
Daarna gingen wij naar huis met dikke tranen want je kind achter laten wat geeft dat toch een vreselijk k..gevoel.
We zijn niet vergeten heel veel lieve vrienden en familie kwamen op visite.Mooi bloemen gekregen en in het rood-wit natuurlijk.Prachtige kaarten met lieve bemoedigende woorden.
Van Ed zijn collega's kreeg ik het voetbalbedeltje van pandora. En van mijn ouders de opkikker en een zilveren voetbal van mijn broer.
Zo verliep de hele dag die ons eigenlijk deed denken aan de dagen dat Thymo nog bij ons was.
Nu zijn we op,het vreet energie en dat hebben we nu even niet meer.
Ik wil iedereen ontzettend bedanken voor de lieve kaarten,mailtjes,krabbels het valt als een warme deken om ons heen.
En ook dat onze kanjer niet is vergeten.
Het weer was vanochtend redelijk dus ik kon Ferre op de fiets naar school brengen.Een raar gevoel want voor het eerst kon ik niet bij mijn kind op school zijn voor het Sinterklaasfeest.Hier begint het later op de ochtend zodat er rust en structuur is voor de kinderen.
Langs zijn oude school,daar stonden alle kinderen buiten en waren aan het zingen.Ik fietste door met een raar gevoel.Ik reed langs de volgende school en ja hoor weer raak.Ook daar kwam de sint aan.Met een brok in mijn keel trapte ik door al had ik het gevoel bijna niet meer vooruit te komen.
Aangekomen bij Ferre zijn school ging het helemaal mis.Daar staan nog een aantal scholen en ook daar blije gezichtjes die aan het zingen waren voor sinterklaas.Het werd me allemaal teveel....
Ik wilde schreeuwen,gillen,trappen het maaakte me niet uit.Wat voelde ik me kut en dat is nog zacht uitgedrukt.
Tot overmaat van ramp werd Ferre ook nog geplaagd op school en dus stonden we samen te huilen. Iedereen zo blij en wij?????Wij moeten worstelen met het grote verdriet dat onze zoon en broer er niet meer is en dat is hard heel hard.
Wel naar mijn werk gegaan maar ook daar stonden mijn tranen hoog.Wat een vreselijke rotdag op naar morgen en ook daar zie als een berg tegenop.....................................
Elf jaar geleden werd ik voor het eerst moeder.
Moeder van van een prachtige zoon en je kreeg de naam Thymo.Je prachtige lach en je mooie kuif....
Elf maanden geleden moest ik afscheid nemen van mijn liefste oudste zoon,Geen mooie lach en een prachtige kuif meer...
Nu gaan we een omstuimige periode tegemoet.
Sinterklaas kwam aan in Heemstede we zijn er geweest maar oh oh wat had ik het moeilijk.
Sint en zijn pieten je genoot er altijd zo van!
IK voel me zo machteloos en verdrietig maar soms komen er dingen op je pad en dat kan geen toeval zijn.
Aan het eind van de dag kreeg ik een mevrouw om te knippen in mijn stoel.Ze vroeg of ik kinderen had en al bezig was met de sinterklaas kadoos.
Toen verteld over Thymo.Ons gesprek ging verder en ineens vroeg ze of Thymo van fietsen en buitenspelen hield.Ik zei ja.
Ik vertelde dat ik het moeilijk heb met het feit dat ik niet weet wat er in zijn hoofd omging en of ik het wel goed voor hem heb gedaan.
Toen zei ze dat het goed met hem ging en mij een dikke knuffel moest geven en zeggen dat hij trots op me was.Jeetje
Toen vroeg ze of er onlangs een opa was overleden,ja ik zei dat klopt.Opa en Thymo zijn samen en hebben veel plezier met elkaar.Weer
En als laatst vroeg ze of ik Ferre boven op zijn kamer voorlas en zat op de stoel voor het raam met Ferre op schoot,Klopt! Thymo zit dan op het bed van Ferre aan het voeteneind.
Een hele bijzondere ervaring en één en waar ik ontzettend dankbaar voor ben.
Lieve lieve Thymo mama houd van je
en dank je wel voor je warme knuffel!
Gisterochtend vroeg uit de veren met Ferre want die moest om negen uur voetballen tegen EdO Haarlem de nummer 3 op de lijst.We wisten dat het een spannende wedstrijd zou kunnen worden.
Nou dat werd het!Ferre wist als eerst een geweldig land afstand schot te maken !1-0 (je broer zou trots zij)Helaas wilde het weer niet mee werken en al gauw waren de mannen helemaal doorweekt.
Uiteindelijk won RCH met 4-3 en staan de mannen op nummer Twee.Over een paar weken op naar de nummer 1 HBC.
Daarna snel naar huis gegaan en Ferre in een warm bad gedaan.Ed was inmiddels wakker en ging om half twee de avondienst in.Tja en dan komt de dip.Ferre werd om 17 uur gehaald om een nachtje te gaan slapen.Pff wat zou ik gaan doen.Eigenlijk wilde ik ook weg gaan,zo vreselijk stil in huis ik kan er niets mee.Maar ik was me ook heel erg bewust dat ik door de zure appel heen moest en de confrontatie met mijzelf aan moest gaan hoe moeilijk ook...
Vanochtend toch bijtijds uit mijn bedje gegaan.Ed was al aan het werk.Sporten is op dit moment niet mijn favoriet en dus ben ik begonnen met hardlopen.Vandaag de derde keer en ik moet zeggen het gaat steeds beter.Nu wat eten en dan straks nog maar even een rondje met mjn bluetje.Dan zit het werkweekend van ed erop en is Ferre weer thuis.
Vandaag weer een nieuwe start en wel voor Ferre op zijn nieuwe school.Zoals een aantal mensen weten ging het niet langer met Ferre,hij liep inmiddels best wel achter en het tempo kon hij ook niet meer bijhouden.Hij is getest en daar kwam uit dat hij naar een speciaal basis onderwijs moest.
En dus gingen we op zoek.We hadden keuze uit 4 scholen maar hebben ons beperkt tot twee.Voor de herfstvakantie was hij wezen kijken in toolenburg maar daar had ik helaas een vreselijke ervaring.
Dus weer een afspraak gemaakt op de school in overbos.Ik wil voor Ferre een stabiele omgeving hij heeft zo ongeloofelijk veel meegemaakt.Nu moet hij de rust en zijn zelfvertouwen weer terug krijgen met leren.Ferre is een bijzonder mannetje en dat moet hij ook blijven!Jullie begrijpen dat hij me erg dierbaar is.
Deze week heeft hij nog drie dagen op zijn oude school gezeten en vanmorgen was het dan zover.
Ferre had kriebels in zijn buik en ook mama moest toch wel even slikken.Weg uit een vertrouwde omgeving.Maar ook een stukje Thymo.
Ferre werd goed ontvangen en hij kreeg een plaatsje naast een meisje die hij kon.Ik keek na tien minuten nog even in de klas maar zag een mannetje met de rust op zijn gezicht. Tijdens het eten vertelde hij dat het goed was gegaan en hij het naar zijn zin had. Pfff wat goed om te horen.
Lieve Ferre papa en mama zijn heel erg tots op je!
En je grote broer is ook trots op je dat weet ik zeker.