Ik stong gisterenochtend al met een naar gevoel op een onbestemd gevoel daarbij kwam dat het ook nog eens Zondag was één van me minst favoriete dagen. Maar savonds ging het helemaal mis tranen en nog eens tranen. Ik lag boven mama mia te kijken toen mijn broer opbelden. Maar ik was zo verdrierig dat ik hem gewoon weg niet te woord kon staan. Uiteindelijk toch een gesprek gevoerd maar het moest wel uit me tenen komen. Ik mis mijn Kanjer zo ontzettend elke ochtend weer wakker worden met het intense gemis van zijn gelach en geklets(soms ook gemopper) Maar ik kan aan niemand mijn gevoel en verdriet uitleggen! En ik ga het ook niet meer uitleggen. Het feit is volgens mij toch wel duidelijk... Ik voel me niet happy en weet daar met mijzelf op het moment werkelijk even geen raad mee! Ben niet Happy op me werk,voel me ook niet happy. En dan is het ook moeilijk om te ervaren dat sommige Familieleden je in de kou laten staan en dat je wereldje om je heen ook steeds kleiner word.
En ik weet wel dat Ik nog een schat van een kind heb en een lieve man maar dat neemt mijn verdriet van Thymo niet weg. Dat gaat en hoeft ook niet weg want dat blijft een deel van me. Voor nu en altijd.
Het is al(pas) bijna twee jaar geleden en het leven denderd in een enorm tempo door en toch heb ik steeds het gevoel er in slowmotion achter aan te hobbelen.
We gaan op visite,op verjaardagen soms een uitje,op vakantie en we kunnen ook wel lachen, Ja hoor het leven is één groot feest het mist alleen een lief kind en dat kind is mijn Thymo!
Stuur door
Dit is niet OK