Een aantal mensen vroegen aan me of het wel goed met me ging?
Wat is goed..Eigenlijk is de glans van het leven er wel af. Het blijft een hels gevecht en ik vind het moeilijk om te ervaren dat voor de "buitenwereld"het leven gewoon door gaat.
Ik kan heel goed over Thymo praten daar verbazen klanten in de zaak zich vaak over.Maar wat ze niet weten is dan mijn lichaam pijn doet en mijn hart schreeuwt van verdriet...
40 jaar is een mijlpaal in je leven..De eerste mijlpaal zonder mijn kanjer en dat deed zeer ongeloofelijk veel.Je gaat verder en dan ineens krijg je weer een klap en dan is de energie er ook meteen uit.Ik voel me moe en futloos er zijn nog zoveel dingen die er gedaan moeten worden maar ik kan het niet.
Ik hoor nu van Thymo zijn vriendjes dat ze op zoek zijn naar een school in het voortgezet onderwijs ,Thymo zou ook zover zijn welke school zou hij kiezen en waar zou hij worden aangenomen?Het gaat allemaal door mijn hoofd.
Wat had ik graag deze fase ook met hem doorgemaakt
En dan onze dappere Ferre die zo zijn broer mist.Vorige week zondagochtend kwam hij vroeg tussen ons in liggen en begon in zijn slaap zo ontzettend te huilen om zijn grote broer.
Als ik buiten loop voel ik je als de wind om me heen,
Ik weet je laat me nooit alleen
Waar ik ook naar toe ga,
Jij komt me telkens achterna.
Mijn lieve kanjer je bent mijn grootste geschenk.
Stuur door
Dit is niet OK