Deze week had ik een druk schema.Hij werd geopend door een gesprek met de pscygologe in de VU.Dat is fijn maar voor mij toch altijd weer heel heftig om naar het Vu toe te gaan.
Alles kleeft met herrineringen aan me vast.Ik zie mezelf ook elke keer Thymo inschrijven bij de balie.
Met toen de angst,wanhoop en verdriet in mijn ogen.Nu precies twee jaar verder is Thymo er niet meer.Het gesprek haalt altijd een hoop emotie's naar boven maar ook de vraag'waar staan we nu'en hoe gaat het verder in deze ondekkingsreis in de donderke tunnel.
Dat Ed en ik veranderd zijn klopt.Veel is veranderd en dan moet je de koers gaan volgen waar je je goed bij voelt.Doen waar je misschien altijd van heb durfen dromen???We hebben nog een lange weg te gaan.
Als afsluiting zijn Edwin en ik gisteren naar Er komt een vrouw bij de dokter'
Tja ik hoor jullie denken WAt???het boek had ik gelezen tijdens Thymo zijn ziekte ik had hem in één stuk uitgelezen en kon hem daarna uitwringen van de tranen.
Toch wilden we hem zien.Het eerste stuk vond ik eigenlijk zo een rare gewaarwording het deed helemaal niets met me?Was het hekenning?
Pas toen Carmen te horen kreeg dat ze niet meer beter werd ging het mis.Tijdens de rit naar huis hebben we niets tegen elkaar gezegd.
De film heeft veel indruk op me gemaakt
Stuur door
Dit is niet OK