Vanochtend had ik een afspraak met de psygoloog in het VU.
Wegens het slechte weer was ik iets aan de late kant.
Ik liep de poli op en het ging eigenlijk redelijk goed.
Het gesprek verliep prima en het was wel fijn om één op één te zijn.
Over vier weken gaan we weer samen.
Ik liep de gang in opweg naar de uitgang,daar kwam ik een bed tegen met een jongen die op de dagbehandeling lag.
Dit deed in één klap de deur bij me dicht.
Lag mijn Thymo ook maar zo;dan had ik hem teminste nog!!!!!!!!!!!!
Ineens kwam alles voorbij,de gang waar we altijd liepen,het stukje lopen van de pakeerplaats en net toen ik buiten stond landen de traumaheli...
Thymo keek altijd of hij er stond of in aantocht was.
Was dit toeval??
Aangekomen bij de auto stortte ik in,ik vraag me nu af hoe ik in godsnaam thuis ben gekomen zonder brokken te maken.
Verder is het de vorm van de dag,mensen zeggen vaak tegen me dat ik er goed uit zie.
Maar zo voel ik me helaas niet.
In het begin van thymo zijn ziekte heb ik een paar weken mijn haar en make-up niet gedaan.
Hij zag dat en zei dat ik dat niet moest doen,hij was het niet gewend van me.
Ik beloofde hem dat ook niet meer te doen..
Dit hoor ik elke dag in mijn hoofd en dus ga ik er ook niet als een slons bij lopen.
Alleen zou het wel duidelijk maken hoe ik me voel!
Wil niet klagen,ik moet het zelf verwerken.
Maar ik kan je verzekeren het is verdomd hard werken.
Dat kost veel energie,geestelijk maar ook lichaamelijk.
Ik merk ook aan alles dat ik niet lekker in mijn vel zit,mijn haar en vooral ook mijn gewicht..
Ach dat is ook totaal niet belangrijk maar toch....
Ik heb iets in mijn hoofd om voor Thymo op te richten en ga me daar maar eens op storten.
De rest komt wel weer..
Dag lieve schat van me,always love you!!!!
Stuur door
Dit is niet OK