Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

 

Je kind zo machteloos zien..

16 dec 2011, 16:36

Men zegt altijd dat kinderen zo flexibel zijn ja tot op een bepaalde hoogte.
Dinsdag vertelde Ferre me dat hij uit de kookles was gezet ik was er niet echt op ingegaan Want de laatste week was het al een beetje onrustig voor hem. Toen ik woensdag vanaf mijn werk even naar huis belden vertelde ed dat hij een gesprek met de juf had gehad.Ze wist niet meer hoe ze Ferre kon helpen.En dat het misschien beter was om hem een paar dagen thuis te houden. Ferre kan op het moment erg slecht tegen de drukte op school en is boos,verdrietig en hoort veel in zijn hoofd Thymo gillen van de pijn.Hij zei zelfs tegen de juf dat het aan hem lag..en niet aan iets anders.Het is een moeilijke periode voor ons alle drie en je doet je best maar ik weet ook niet meer zo goed wat ik moet doen..Het doet me pijn om te zien dat hij zo een gevecht moet leveren terwijl hij eigenlijk moet genieten van een onbezorgde jeugd! Al zoveel megemaakt in zijn jonge leven het is oneerlijk. Vandaag had hij een fotootje vanThymo in zijn broekzak gedaan zodat hij bij hem is,pff Dinsdag heb ik een maar weer een afspraak met de hulp gemaakt zodat hij daar zijn gevoelens kan parkeren maar wat zal ik blij zijn dat het Januari is. Weg met al die Zogenaamde leuke "feestdagen"


Ferre,Papa en Mama zijn beretrots op je je doet het zo geod allemaal!

Verdriet en onwezelijk

2 nov 2011, 09:18

Begin november is voor mij het begin van de periode waarin ik alles herbeleef.Het begin dat Thymo naar het ziekenhuis ging omdat hij zoveel pijn had,Het begin waarin hij weer terug kwam en we wisten dat dit het laastste stukje was..Voorgoed op bed en per dag verder"leven"

Het is weer donker buiten s'avonds hier en daar al lichtjes buiten en sinterklaas is al bijna weer in het land.Ik moet er doorheen maar bij elke stap is het gemis van mijn grote kanjer. Dan komt het intervieuw met de vader van kanjerguusje voorbij.
Ik krijg een ongeloofelijke klap in me gezicht!!
Of ik onszelf hoor praten elk woord wat er gezegd word is zo herkenbaar en de tranen biggelen weer over me wangen. Dat je kind de diagnose kanker krijgt is vreselijk maar als het zo ontzettend veel pijn moet lijden hoop je dat ze snel velost zijn van de Pijn. Al weet je dat het betekend dat je ze nooit meer bij bij je heb!

Ik rommel een beetje verder en dan komt Ed binnen stormen dat de man van zijn lieve collega dood is gevonden in het water van zijn eigen vijver. Er gaat zoveel door ons heen. We huilen, we praten en dan zeggen we tegen elkaar. We moeten werken we noeten dit we moeten dat. Geniet van de kleine dingen. Des te meer ga ik weer denken wat ik nou precies wil.. Ja die trap naar de hemel....

Heb een zwaar hoofd in gedachten met mijzelf maar nog meer in gedachten bij de mensen die dat nu hard nodig hebben.

verdriet en nieuwe uitdaging

26 sep 2011, 22:25

Soms zijn er van die dagen dat ik het moeilijk vind om voordurend te schakelen met mijn emoties. Gisteren reed ik naar mijn kanjer om de kaarsjes te vervangen er branden constant lichtjes bij hem.Toen ik terug reed naar huis overvielen mijn tranen.Ik zie een vader en een moeder met hun kinderen op de fiets zitten er kwam een vorm van jaloerzie over mee heen.Voor de meesten zo gewoon maar ik heb dat geluk helaas niet meer(Ja wel met Ferre) Ferre verteld dat hij een vriendinnetje heeft.Ja ja kleine jongens worden groot meteen denk ik goh hoe zou het nu met Thymo zijn?zou hij ook al een vriendinnetje hebben vervolgens breng ik Ferre naar de sinterklaas film.Samen gezellig gegeten als manlief het mooie nummer If tomorow never coms opzet breken de waterlanders weer door..Wat een k..dag

Savonds ben ik weer in de boeken gedoken voor mijn opleiding begeleider.Dit is de nieuwe uitdaging op weg naar trainster. Het geeft mijn leven een nieuwe invulling waarbij het gemis van Thymo nooit weg zal gaan maar wel dat ik een doel heb om me op te focussen,en dat ik het geweldig vind dat ik deze kans heb gekregen.En ik weet zeker dat hij mij daar in zal begeleiden.:heartbounce:

Weer fijn om thuis te zijn..

29 aug 2011, 10:57

Na een nacht vlucht terug in ons fijne huis. Vijftien dagen genoten van een prachtig mooi park en een heerlijk warm zonnetje. Veel hebben we niet gedaan gezwomen,gelezen,gesnorkeld en tot rust komen. Al lijd op vakantie gaan tot veel confrontaties.
Mensen waar je mee in contact komt vragen altijd:! hebben jullie één kind???? echt het is de openingszin en dan lopen de rillingen bij me over de rug. Als je de kamer in komt zijn er vier bedden opgemaakt.
Ferre had leuke vriendjes en ik ben trots op hem hoe hij het toch maar weer geeft gedaan. Op een avond liepen we naar ons huisje toe en kroop hij dcht tegen me aan keek naar de prachtige sterren hemel. Er stond er één heel mooi te schijnen(ik had hem al een paar keer gezien)Mam dat is Thymo hij gaat overal met ons mee snik..Maar mam ik mis Thymo zo ontzettend vaak ben ik toch alleen vroeger spelden we samen,waarom is hij er toch niet meer...Heb me armen om hem heen geslagen en zwijgend liepen we met zijn drieen verder al kijkend naar die mooie sterren hemel
En toch kreeg ik van een moeder een klopje op me schouder,wat knap dat jullie toch altijd op vakantie gaan want ik weet niet of ik het zou kunnen. Tja en zo is het voor iedereen om ons heen het zo gewoon om op vakantie te gaan maar voor ons blijft het moeilijk. Ook al weet ik dat we het toch weer hebben gedaan!

Het warme mooi weer daar nu weer beland in het druilige sombere nederland. Vrijdag is het 2 september en dan zou Thymo 13 jaar zijn geworden. Waarschijnlijk zou hij een stoere man zijn met de spijkerbroek half op zijn heupen want Thymo was altijd erg gevoelig voor de laatste mode.
Deze dag laten we niet voorbij gaan en laten we de roden en witte ballonen voor onze "jarige"kanjer weer op. Aan het eind van de middag.
In gedachten bij Thymo(l)

Vakantie?

24 jul 2011, 12:50

En dan is het Vakantie.. Bij het woord vakantie draait me maag zes keer in de rondte. Het blijft op van die momenten een beladen gevoel. Gisteren werd het me dan ook in één klap teveel. Was niet in me hum Dan zie ik gezinnen in hun caravan stappen met al die stralende gezichten op weg naar hun bestemming. Mijn gezin is uit elkaar gevallen en tuurlijk ik heb Ferre nog maar ik mis wel een deel.. Heb de tranen ook gewoon laten komen. Maar moeilijk is het wel mensen in je omgeving snappen dat al lang niet meer want ja we zijn inmiddels al bijna drie jaar verder! En dan moet het allemaal maar voorbij zijn. Maar mensen nu begint het grote gemis pas.Zelf gaan we ook op vakantie er even uit en het hoofd een beetje tot rust te krijgen. Maar het zal nooit meer worden zoals het was...
Dan vechten we door de vakantie heen vlak daarna hebben we Thymo zijn geboorten dag(l)
Ook daar zie ik tegenop vanaf de vakantie komen de hobbels weer één voor één voorbij tot aan eind december. Weet van mijn Oma dat dat gevoel nooit meer anders word ja de scherpe randjes gaan eraf maar wat zijn de scherpe randjes? of dat plekje geven? Ik weet maar één ding en dat is dat Ik hem heel erg mis.

Dreamnight at Artis 2011

3 jun 2011, 23:34

Ook dit jaar werden wij weer uitgenodigd om naar de dreamnight te komen. Een bijzondere avond, een avond met ontzettend veel herinneringen een gedenkwaardige avond aan onze kanjer!! Terwijl ik dit blog tik biggelen de tranen over me wangen. Het herbeleven kan soms een hoop emoties los maken. En daarbij heb ik nu gewoon even zo een moment van GVD was je nog maar bij ons!!!!!

We waren goed en wel het park in toen we tegen een familie aan liepen die we kennen vanuit het vumc. Ik zie nog hun kleine ventje door de gangen heen scheuren maar klein was hij niet meer. Fijn om te zien dat het goed gaat met hem.

Ferre heeft het naar zijn zin gehad.Een slang geaaid,een schildpad geaaid en samen met Abel van de taarten op de foto. En tas vol spullen en mooie
vingerafdrukken bij de politie laten maken. Altijd handig.
Nu ligt hij moe maar voldaan in bed en ik ga ook maar eens proberen te slapen

Schelden met...

12 mei 2011, 21:07

Afgelopen maandag was Ferre verderop in de straat aan het voetballen met een aantal jongens waaronder ook twee vrienden.
Er ontstond een woorden wisseling waarbij één van de jongens zei dat Ferre maar zijn broer ...moest gaan likken Ferre daarop zei iets over en persoon bij hem in de Familie. Er kwam een ander jongentje bij die vond het nodig om zich ermee te bemoeien en sloeg Ferre een bloedneus!!!!
Ferre was toen al redelijk opgefokt en gaf hem een trap tja leuk als je tegenover zeven jongens geheel in je eentje staat. Zelf ben ik tegen schoppen en slaan maar het is zeker een trend?
Ik ben naar de ouders van het jongetje gegaan die over Thymo begon en heb vanavond een gesprek gehad samen met de ouders,zoon en ferre en ik. Het deed/doet ferre en mij ongeloofelijk veel verdriet als men pijnelijke dingen zegt over Thymo. Ik hoop dat het nu duidelijk is en ze zich beiden gedragen.
Na het gesprek was Ferre behoorlijk geemotioneerd want zo vertelde hij dat op school dagelijks het woordje Kanker valt en hij toch zo nu en dan daar door kinderen mee word geplaagd. VRESELIJK! dus ik heb een missie. Heb net besloten dat ik maar de klassen eens rond moet gaan en ze het eens haarfijn zal uitleggen!

Zo is Vanmiddag ook de skelter verkocht en daar had ferre ook duidelijk moeite mee. Ga je nou zo maar THymo zijn skelter verkopen? Ed heeft hem uitgelegd dat we niet alles kunnen bewaren van hem (al zouden we dat wel graag willen)En hij er zelf niets mee doet.

Morgenmiddag gaan we naar de VU om de Playstation te brengen en nog wat verassingen. Nou dan is bij mij ook het emmertje wel weer even vol. Nu ga ik zo mijn bedje opzoeken want ik ben zo moe even bijtanken.
Voor straks slaap lekker.

Slapen

22 apr 2011, 09:45

Sinds Thymo zijn ziekte werd het slapen hier in huize rovers allemaal anders. Thymo sliep in een speciaal bed bij ons op de kamer zodat we hem konden verzorgen. Ferre ging in het begin nog wel naar zijn eigen bed maar alleen boven liggen terwijl de rest "gezellig 'met zijn driéén ligt?
En als thymo in het ziekenhuis lag mocht Ferre bij één van ons liggen.
Ook voor Ed en mij werd slapen iets totaal anders,je bent druk in je hoofd zorgen,angst,verdriet en ga zo maar door in één klap valt regelmaat totaal weg.Ik realisser me nu steeds meer dat het voor Ferre niet altijd makkelijk is geweest(en nu soms nog steeds niet)Elke dag komt Thymo nog voorbij en wij praten ook gewoon nog over Thymo Al merk ik dat het voor sommige mensen erg moeilijk is en proberen er een beetje om heen te praten. Maar goed inmiddels heeft Ferre zijn sessies EMDR therapie achter de rug en krijgt hij nu nog ademhalingsoefenen en spelvorming over kleine stapjes nemen. DIt alles geeft nu ineens de doorslag bij Ferre.
En afgelopen Maandag heeft hij voor het eerst boven weliswaar in het logeer geslapen. Helemaal alleen en al vier nachten. Al moest ik de eerst nacht wel wennen hoor want toen lag ik alleen. We zijn super trots op hem want we weten hoeveel moeite en angsten hem dit heeft geleverd. Zouden er mensen zijn die hem een kaartje willen sturen e hem nog eens een extra veertje aan hem willen geven want dat heeft deze kanjer echt verdiend.

Een trotse moeder die ook ziet dat haar zoon in grote stappen groot aan het worden is..

Voorbij....

3 apr 2011, 22:00

Mijn verjaardag ging voor me gevoel kruipend voorbij..Ik werd door Ferre wakker gemaakt met een beschuitje en kopje thee wat hij zelf had gedaan.Papa kwam uit de nachtdienst en kon hem niet helpen toch vreemd zo met zijn tweetjes..

Die dag gingen mijn gedachten ook even terug naar mijn OMA die ook op 30 maart jarig was. Oma en ik waren niet alleen samen op deze dag jarig. Maar dat ik ook net als mijn Oma afscheid moest nemen van mijn kind! Zij heeft afscheid van drie kinderen moeten nemen en nu begrijp ik zo ontzettend goed waarom mijn oma soms zo verdrietig en verbitterd kon zijn. Ik leek ook in alle opzichten op mijn oma alleen één ding kon ik wel. Praten over mijn verdriet en gemis van Thymo. Zij kon dat niet en dat deed je vroeger ook niet.

Er zijn dagen dat het me allemaal ontzettend veel energie kost en ik eigenlijk even niets zou willen. Het is hard werken om in de "gewone"wereld mee te draaien. Iedereen die roept dat je er goed uit ziet..maar eigenlijk zou het ook wel eens fijn zijn als je een schouder klopje kreeg. Het besef dat je halve sociale leven is gehalveerd omdat je je kind bent verloren en "men 'eigenlijk niet weet hoe er mee om te moeten gaan. Ik moest dit gewoon kwijt want helaas is dit de harde werkelijkheid.

En heus ik geniet van mijn kanjer van een kerel en mijn dappere Ferre die hard op weg is om groot te worden.

Nu maar naar mijn warme bedje en morgen weer een nieuwe dag.

1 maart een nieuw begin....

2 mrt 2011, 22:20

Gisteren 1 Maart begonnen bij mijn nieuwe baan dat wil zeggen het zelfde bedrijf maar dan bij een andere werkgever.
Had het gevoel stil te blijven staan en vooral aan werken was op de automatische pilot.

Zo stond er toen ik gistern thuis kwam een mooi boeketje bloemen van mijn ouders met een heel lief en emotioneel kaartje.
Daarin schreven ze dat ze hoopten dat er weer een klein beetje straling in mijn ogen kwam ondanks het vreselijke verdriet en gemis van onze aller Thymo. Maar dat ik hier de kracht en de uitdaging met mezelf maar weer aan kan gaan. Nou dat waren heel wat traantjes. Temeer omdat Morgen Ferre jarig is en hij word dan tien. Thymo Heeft drie maanden tien mogen zijn en toen moesten wij afscheid nemen van hem. Over drie maanden zal Ferre ouder zijn dan zijn grote broer...En dat is heftig. Zo rond dit soort dagen komt het verdriet en gemis nog eens extra naar boven.Morgen gaan we zo als we zo vaak doen naar Thymo toe en brengen ook iets moois zo is hij er ook bij op zijn broertje zijn verjaardag.

 

Favoriete blogs

Links